DIY-exoskeletbenen zijn zelfgeassembleerde mechanische ondersteuningsstructuren voor de benen, gebouwd door hobbyisten, makers en techniekenthousiastelingen met veelgebruikte grondmaterialen zoals aluminiumprofielen, stalen stroken, scharnierverbindingen, trekveren en verstelbare bindbanden. In tegenstelling tot commerciële aangedreven revalidatie- of industriële exoskeletten hebben de meeste zelfgemaakte beenexoskeletten een passief mechanisch ontwerp zonder motoren, sensoren of batterijsystemen, en vertrouwen zij op mechanische hefbomen en elastische componenten om de belasting op knieën en heupen te verdelen. Makers passen doorgaans de beenlengte, heupbreedte en hoek van gewrichtsrotatie aan op basis van hun eigen lichaamsafmetingen en ontwerpen beperkingsstructuren om overbuigen tijdens hurken, klimmen of het tillen van zware lasten te voorkomen. Deze zelfgemaakte apparaten kunnen vermoeidheid verminderen tijdens langdurig lopen, wandelen bergopwaarts en frequente tilklussen, en dienen als experimentele prototypes voor het bestuderen van bionische mechanica, structurele stabiliteit en ergonomisch ontwerp. DIY-beenexoskeletten zijn echter niet officieel veiligheidsgecertificeerd, hebben geen nauwkeurige belastingskalibratie en missen anti-valmechanismen. Onjuiste materiaalkeuze of structurele tekortkomingen kunnen leiden tot gewrichtsschade, structurele breuk of secundaire lichamelijke verwondingen. Daarom zijn deze apparaten meer geschikt voor technisch onderzoek, persoonlijk proefgebruik en scenario’s met lage belasting dan voor medische revalidatie of intensieve industriële werkomgevingen.